Hi, mijn naam is Dave. Ik ben 28 jaar en woon in Amsterdam.
Tot voor kort leidde ik een leven dat eigenlijk precies zo voelde als het hoort op die leeftijd. Ik werkte, sportte veel, was vaak met vrienden. Spontane koffies, etentjes, festivals in de zomer, ik was er altijd bij. Ik ben iemand die graag mensen om zich heen heeft.
Ik genoot. Van de stad, van het leven, van alles wat nog voor me lag.
Tot mijn lichaam langzaam begon te veranderen.
Eind september kreeg ik de diagnose non-Hodgkin lymfeklierkanker: grootcellig B-cel lymfoom.
Een vorm die vaak goed te behandelen is, maar bij mij liep het anders.
In deze serie neem ik je mee in mijn traject.
Wat er gebeurde. Wat het met me deed. En wat mij nog te wachten staat.
De eerste signalen
In juni begonnen de eerste klachten.
Ik moest veel hoesten, was opvallend moe en voelde af en toe steken in mijn borst. Vooral dat laatste vond ik vreemd.
In de sportschool merkte ik het het meest. Waar alles normaal vanzelf ging, moest ik mezelf er nu naartoe slepen. Mijn conditie was weg. Oefeningen voelden ineens zwaar en ik raakte snel uitgeput.
Dat was ik niet gewend.
Toch probeer je het te verklaren. Misschien slaap ik slecht. Misschien is het druk op werk. Misschien is het gewoon stress.
Eind juli besloot ik naar de huisarts te gaan. Ik ben niet iemand die snel aan de bel trekt, maar dit voelde anders. Er klopte iets niet.
De huisarts dacht aan stress. Er werd gevraagd naar werkdruk en spanning. En eerlijk: dat klonk op dat moment niet eens heel gek. Dus ook ik hield me daaraan vast.
Ondertussen ging het leven gewoon door. Ik stond zelfs nog op een festival met vrienden. Daar stelde iemand mij voor aan een jongen die net lymfeklierkanker had gehad. “Hij had een tumor van 17 centimeter in zijn borstkas,” zei mijn vriend. “En kijk hem nu weer staan.”
Ik dacht alleen maar: wat heftig… maar wat mooi dat het goed is gekomen.
Zonder te weten dat er op dat moment bij mij óók al een tumor groeide.
Een eerste verklaring die geen antwoord was
In augustus werden mijn klachten erger.
Ik kreeg koorts, bleef moe en mijn ademhaling werd slechter.
Bij de huisarts bleek al snel dat mijn ontstekingswaarden veel te hoog waren. Ik werd direct doorgestuurd naar het ziekenhuis.
Daar volgden onderzoeken. Na uren wachten kwam de arts met een verklaring: pericarditis — een ontstoken hartzakje. Er zat vocht rondom mijn hart en dat zou mijn klachten kunnen verklaren.
Ik moest een paar dagen blijven en kreeg medicatie.
Na twee nachten was het vocht afgenomen en mocht ik naar huis.
Ik was opgelucht. Eindelijk duidelijkheid.
Alleen… ik voelde me niet beter.
Het gevoel dat er iets niet klopt
Thuis probeerde ik te herstellen, maar dat lukte niet.
Mijn conditie bleef slecht. Traplopen kostte moeite, kleine stukjes lopen waren zwaar. Elke week hoopte ik dat het beter zou gaan, maar dat gebeurde niet.
Tijdens een controle in het ziekenhuis kreeg ik opnieuw “goed nieuws”: het vocht was bijna weg.
Maar mijn lichaam vertelde iets anders.
Diezelfde dag ging ik naar een vriend. Even afleiding. Even normaal doen.
Tot het ineens misging.
Ik kreeg koorts, mijn hart ging tekeer en ik voelde dat dit niet goed was.
“Ik moet naar het ziekenhuis,” zei ik.
Op de spoedeisende hulp werd ik direct opgenomen. Ik raakte buiten adem, kreeg een blauwe kleur en had moeite met ademen.
Een arts zei: “Ik zie het niet vaak, maar je ziet er echt niet goed uit.”
En zo voelde het ook.
De blik die alles veranderde
De volgende ochtend werden er opnieuw onderzoeken gedaan. Mijn hart bleek in orde. En daarmee werd het alleen maar onduidelijker.
Ik vertelde de artsen dat iets me opviel: de aders in mijn nek waren ineens zichtbaar en stonden strak.
Op dat moment veranderde hun blik.
Er werden scans gemaakt. Een paar uur later kwamen ze terug.
“We zien een grote massa in je borstkas die daar niet hoort.”
Niet veel later volgde het gesprek dat ik nooit meer zal vergeten.
Ik zag het al aan hun gezichten.
“Dave, de massa die we hebben gevonden is kwaadaardig. We denken aan lymfeklierkanker.”
Mijn wereld stortte in
Tot dat moment had ik geen seconde aan kanker gedacht.
Ik? Kanker? Ik ben 28. Ik sport. Ik leef gezond. Ik sta midden in het leven.
En ineens zat ik daar.
Ik kon het niet bevatten.
Mijn hoofd ging alle kanten op, maar tegelijkertijd voelde het leeg.
Die dag is het moment waarop alles veranderde.
In het volgende deel neem ik je mee in de start van mijn behandeling, de eerste chemokuren en wat die met me deden.
Dave voor mij een herkenbaar proces. Ik heb ook een grootcellig B lymfoom. Mijn eerste keer was 10 jaar geleden en heb het inmiddels 3 keer gehad. November 2025 was ik weer in remissie. Nu leidt ik weer een “normaal” leven. Maar ik kreeg wel de mededeling mee dat er ook nog een vierde keer zal komen. Hou vol. Blijf positief. Ik heb gezien dat de chemokuren steeds beter te verduren zijn. Ik zit nu weer in een “goede” periode en geniet volop van het leven. Blijf positief en Blijf strijden. Heel veel sterkte!!
Hey Dave! Wat ontzettend mooi geschreven. Echt goed gedaan! Ik kan me zo goed inleven in wat je nu meemaakt. Heel kwetsbaar maar je verwoordt het zo goed. Ben benieuwd naar deel 2, maar als er iemand dit aan kan dan ben jij het wel! You’ve got this . ☀️