Blog Marieke: wachten

Wachten…

Ik deed het soms minutenlang, maar vaker urenlang. Er waren situaties waarin ik het dagenlang deed, maar ook wekenlang kwam voor. En eigenlijk, heel eigenlijk doe ik het tegenwoordig aldoor. Vroeger deed ik het probleemloos. Misschien wel een soort natuurtalent. Tegenwoordig word ik er vooral toe gedwongen, maar ook noodzaak went. In de huidige situatie is natuurtalent verleden tijd, maar een tweede natuur is waar het vandaag de dag meer op lijkt. En neem van mij aan dat het van binnen écht keihard werken is. Zó makkelijk als iets soms lijkt dat is het vaak niet, alleen van buiten is er vrijwel niemand die dat stukje óók ziet.

Ik heb het over wachten.

Bij mij begon het wachten toen ik de huisarts na een knobbelvondst had gebeld. En toen ik daar lag, kon ik een week later voor een echo terecht, zo werd mij verteld. Wachten op een doorverwijzing, wachten op bericht. Wachten tot je wordt opgeroepen uit de wachtkamer met ondertussen klotsoksels en blosjes op mijn gezicht. Wachten op uitslagen van het lab en tegelijkertijd een soort van bijkomen van die eerste klap. Halfnaakt wachtend tot ik word opgeroepen voor een scan om vervolgens te moeten wachten tot ik door alle artsen samen besproken ben. In operatiekleding braaf wachten op mijn beurt, ondertussen emoties die alle kanten op worden gesleurd. En uiteindelijk volgt daar het verlossende antwoord. Is het hoge woord eruit. Moet je wéér wachten op wat de arts qua behandeling besluit. Tijdens de chemo zitten, liggen en wachten op het kabaal, want het piepende infuus voelde als een soort eindsignaal. Weer ontkoppeld worden na zo’n laatste piep, en dan opnieuw afwachten hoe het herstel van de chemo deze keer weer verliep. Wachten op doorverwijzingen, scans en nog zó veel meer. Wachten dat deed en doe ik keer op keer.

Gek genoeg voelt wachten naast heel vaak stress, soms ook heel fijn. Want zolang iets niet definitief is, vlucht ik in mijn hoofd van eventuele pijn. Even lijkt alles weer mogelijk. Even rust in een overvol brein. Ik word opgeroepen. Ik hoor mijn naam. Vrijwel direct is het met de rust in mijn brein weer gedaan. Dit is het moment waarop je vaak met één vraag de ruimte binnentreedt en naar buiten loopt met een paar antwoorden, nóg meer vragen en het gevoel dat je nu eigenlijk nóg minder weet.

Voor al die wachtende mensen ontwierp men speciale plekken. Goed bedoeld, maar in de praktijk wil je er het liefst zo snel mogelijk vertrekken. Ruimtes die je aan de witte muren, sfeerloze en kille omgeving herkent. Een plek met vaak veel teveel stoelen waardoor het nóg meer voelt alsof je alleen en de enige bent. Het leesvoer is vaak ziekte gerelateerd en de aankleding een tikkeltje gedateerd. Op een televisie uitleg over ziektebeelden of weer een nieuw beleid en van eventueel speelgoed is vaak de helft alweer kwijt. Voor een ruimte waar zoveel mensen komen en zoveel emoties gaan, zouden we met zijn allen toch écht voor iets veel gezelligers moeten gaan? Meer kleur, meer fijn en meer blij. Meer samen en daardoor minder alleen mij. Minder stil en kijken, maar meer elkaar weten te bereiken. Een plek die je uitnodigt om vooral niet op je telefoon te scrollen. Een ruimte waar je liever nog wat langer zit dan dat je er snel weg wilt hollen.

En terwijl ik wacht, probeer ik ook te gaan. Niet alles op pauze, maar vooral aan. Vooruit, niet stil en tegelijkertijd is hier en nu óók wat ik wil. Want wat hebben we aan straks later of dan, als je niet eens weet of je morgen überhaupt nog leven kan? Met ooit, vroeger of toen krijg je ook niet

de kans om het leven over te doen. Nu is wat er is. Nu is wat telt. Geniet van je kloppende hart, voordat de arts je iets anders vertelt.

Marieke in actie voor Lymph&Co

In onze gastblogs laten we mensen aan het woord die zich actief inzetten voor Lymph&Co. Marieke is daar een mooi voorbeeld van. Met haar eigen online collectebus haalt ze geld op voor meer onderzoek naar betere behandelingen bij lymfeklierkanker.