Op zijn 23ste hoorde Roland de woorden die je leven in één seconde in tweeën hakken: je hebt kanker.
Lymfeklierkanker. Een diagnose die alles stilzet en tegelijk alles op scherp zet.
In december 1995 kreeg hij zijn laatste chemo. Hij was jong, bang, maar vastbesloten om door te gaan.
In december wordt Roland 53 jaar, of 30, het is maar hoe je het bekijkt. Roland leeft inmiddels al bijna dertig jaar in het leven na kanker. En elke dag voelt als een cadeau, maar ook als een verantwoordelijkheid. Want hij weet: niet iedereen heeft hetzelfde geluk.
De Hollandse 100
Ooit zei Marie-José (Manager Major Events & Partnerships – Lymph&Co): “Roland, jij moet meedoen met De Hollandse 100.”
Een logische gedachte voor iemand die sportief is, behalve dat Roland al 35 jaar geen schaats had aangeraakt.
Gelukkig kon je ook “gewoon” instromen bij het fietsen, dus hij deed mee.
Maar toen hij vanaf de tribune toekeek hoe iedereen het ijs op ging, voelde hij iets knagen. De energie. De saamhorigheid. De spanning.
En daar stond hij dan, als toeschouwer.
“Het voelde alsof ik te laat op een feestje kwam,” zegt hij.
Iedereen zat al in de flow, hij kwam er pas halverwege bij.
Dus besloot hij: volgend jaar sta ik óók op het ijs.
Zijn vuurdoop op Thialf
De tweede editie werd zijn eerste échte ontmoeting met het ijs van Thialf.
Hij had een paar keer geoefend op een lokale baan, maar Thialf is andere koek.
Strak ijs, strakke schaatsers, een ambiance waar je kippenvel van krijgt.
Zijn techniek was nog allesbehalve perfect, maar zijn inzet was grenzeloos.
Hij voelde zich ineens onderdeel van het geheel. Eén van de deelnemers. Eén van de bikkels.
Maar oh, wat was hij blij toen die 25 rondjes erop zaten.
Op naar het fietsen. Dat kon hij tenminste wel.
Bambi op ijs
Zijn derde editie? “Een waas,” zegt hij.
Het ging beter dan het jaar ervoor, maar hij voelde zich nog steeds “Bambi op ijs”.
Doorzetten, lachen, blijven bewegen, dat was zijn tactiek.
Door weer en wind
De vierde editie was er één die niemand ooit vergeet. Het schaatsen ging beter, maar buiten kreeg iedereen het zwaar. Regen, wind en hagel die horizontaal over het smalle fietspad sloegen. Het was afzien. Hard werken. Vloeken.
Maar toen het eindbedrag werd bekendgemaakt, gebeurde er iets. Trots. Emotie. Verbondenheid. Deelnemers werden helden genoemd en Roland wist: dat klopt.
Iedereen daar is een held, ieder op zijn eigen manier.
29 Maart 2026
Voor de tiende editie van de Hollandse 100 volgt Roland trouw schaatsles.
Niet meer overleven op het ijs, maar genieten. Niet meer met gespannen schouders de baan op, maar met trots.
Hij noemt zichzelf een lucky bastard. Dertig jaar extra. Dertig jaar cadeau.
Niet iedereen krijgt die kans. En juist daarom zet hij zich in voor nog meer onderzoek naar betere behandelingen voor lymfeklierkanker.
Tot 29 maart, op het mooiste evenement van het jaar. 💚
