Jamie-Lee krijgt in 2025 de diagnose lymfeklierkanker: Non Hodgekin, stadium III. Naast de grote massa in haar borstkas, werd de ziekte ook aangetroffen in haar hals en rondom mijn alvleesklier. Expeditie James begon.
Expeditie James Van overleven naar leven
Een onschuldig kuchje. Tenminste, dat is wat ik maanden heb gedacht. Met de woorden “het gaat vanzelf wel weer over” stelde ik mezelf en mijn omgeving gerust. Totdat een longfoto, gemaakt uit voorzorg, die overtuiging in één klap onderuit haalde: Er is een massa ter grootte van 17×11 cm tussen de longen aangetroffen, dat kan passen bij een lymfoom.
Tot 20 oktober 2025 zei het woord lymfoom me niets. Dat veranderde nadat ik deze term tegenkwam in mijn online dossier en besloot uit te zoeken wat deze betekende. Het was toevallig de verjaardag van mijn partner, verpleegkundige in het ziekenhuis. De paniek die ik in haar ogen zag, vertelde mij meer dan woorden ooit hadden gekund. Van het ene op het andere moment veranderde een onschuldige kuch in een beangstigende vraag: heb ik kanker?
Na een reeks onderzoeken waaronder een röntgenfoto, MRI scan, bloedafnames, een biopsie en PET-scan, bleek dat ik door de selectie was gekomen voor mijn grootste avontuur ooit: Expeditie James. De diagnose was helaas alles behalve avontuurlijk. Ik bleek een zeer agressieve vorm van lymfeklierkanker te hebben: Non Hodgekin, stadium III. Naast de grote massa in mijn borstkas, werd de ziekte ook aangetroffen in mijn hals en rondom mijn alvleesklier.
Geen expeditie in een tropisch paradijs, maar een overlevingstocht door de onvoorspelbare wereld van kanker. Geen palmbomen en kokosnoten, maar infuuszakken, scans en ziekenhuismaaltijden. Er stonden zes loodzware proeven op mij te wachten met afwisselende onderdelen als chemotherapie, immunotherapie, injecties, bloedafname en een operatie. Iedere proef heeft de duur van drie weken waarbij ik vijf dagen onafgebroken chemo- en immunotherapie toegediend krijg via een infuus dat ik bij me draag in een rugzak. Waar iedere proef draaide om maar één doel: beter worden.
Naast deze zes proeven kreeg ik ook te maken met een reeks andere obstakels: mijn haar viel uit, mijn lichaam verzwakte, de bijwerkingen stapelden zich op, angst voor onvruchtbaarheid en uiteindelijk volgde een operatie in Brussel. Ik had toen nog geen idee dat deze reis uiteindelijk 152 dagen zou duren, me 66 keer naar het ziekenhuis zou brengen, 55 bloedafnames en 124 prikken zou opleveren.
Waar ik ook nog geen idee van had, was dat de tumor na slechts drie behandelingen al volledig zou verdwijnen. Halverwege de expeditie liet de scan zien dat er geen actieve kankercellen meer zichtbaar waren. Dankzij deze fantastische uitslag kwam ik per direct in aanmerking voor een fertiliteitstraject in Brussel. Binnen vijf dagen werd ik geopereerd en daarna stonden de laatste drie proeven op me te wachten.
Wat ik inmiddels wél weet, is dat ik deze expeditie nooit alleen heb afgelegd. Familie en vrienden stonden dag en nacht voor ons klaar en droegen mee wanneer de rugzak te zwaar werd. Dankzij jullie heb ik de finish bereikt en is de remissie begonnen. De expeditievlag mag uit. En we hopen dat deze voor altijd hoog in de mast mag blijven wapperen.
De belangrijkste bagage neem ik mee voor de rest van mijn leven. Ik heb geleerd dat je niet alles kunt controleren, maar wel kunt kiezen hoe je met tegenslagen omgaat. Dat hoop sterker kan zijn dan angst. Voor iedereen die zelf een zware expeditie doormaakt: blijf geloven dat er ook na de donkerste dagen weer licht kan komen.
