Marieke
Marieke is gastblogger voor Lymph&Co en deelt haar persoonlijke ervaringen met leven met lymfeklierkanker. Dit is haar tweede blog, waarin ze vertelt over een jaar patiënt zijn, de impact op haar omgeving en de kracht van verbinding. Lees hier haar vorige blog.
Brief aan de kanker
Toen ik afgelopen week door mijn opgeschreven hersenspinsels bladerde, stuitte ik op een bladzijde gericht aan mijn kanker. Maar eigenlijk aan alle kankers. Benieuwd wat ik te zeggen had? Lees dan vooral nog even door!
Geachte Kanker? Nee. Hallo kanker? Zou kunnen. Lieve kanker? Eh, nee! Hoi kanker? Optioneel. Beste kanker? NO WAY. Dag kanker? Check.
Dag kanker. Dat voelt het prettigst. Dag van hallo en tegelijkertijd van doei. Dag van ik zie je, maar ik hou je vooral ook graag op een soort van afstand. Dag van niet te kil, maar ook zeker niet te gezellig.
Kanker, hoe spreek ik je eigenlijk aan?
Je wordt beschouwd als een ziekte dus in dat opzicht ben je onzijdig. Zelf zou ik je als veelzijdig bestempelen trouwens. Je bent er in vele soorten en maten en zeker niet voor één gat te vangen. Want potdikke zeg, je kunt er wat van. Het klinkt nu bijna als lovend. Als iets heel knaps. Pijnlijk genoeg ben je goed in wat je doet, maar snap ik de keuze van de uitvoering van je kwaliteiten helemaal niet.
Niemand zit op jou te wachten
Geen mens. geen dier. Niemand wil je. Men heeft last van je. Je komt altijd ongelegen. Je zorgt voor veel verdriet, nog meer zorgen en behoorlijk wat ongemak. En als je er dan bent, dan probeert men vooral om je tegen te werken. De ene keer snijden ze je weg en een andere keer word je vergiftigd. Hele studies worden er op losgelaten. Je wordt dag in dag uit bestudeerd, onderzocht en men probeert je werkwijze te begrijpen. Er zijn mensen die écht heel rijk aan je worden en er zijn mensen die door jou flink in de problemen komen. Er zijn mensen die echt heel ziek van je worden. En veel te vaak zijn er prachtige mensen van wie je het leven af hebt gepakt. Soms voor even, soms voor altijd.
Ik weet hoe het is om je te hebben, maar ik heb geen idee hoe het is je te zijn.
Maar als ik het bovenstaande dan nog eens op me in laat werken, dan kan ik eigenlijk geen enkele reden verzinnen waarom ik je op deze aardbol zou willen behouden. Het lijkt me ook helemaal niet fijn om je niet welkom te voelen. Om eigenlijk eerder gehaat te worden. Om dat eeuwige vijfde wiel aan de wagen te zijn.
Is het misschien een idee, dat je met al je soortgenoten een gezellig planeetje hier ver vandaan verovert? Eentje waar jullie welkom zijn. Waar je kunt doen waar je goed in bent? Waar je gewaardeerd wordt om wie je bent? Waar je kunt feesten zolang en zoveel als je wilt en waar je je eindeloos kunt uitbreiden. Jullie eigen knobbelbobbel planeet. Dat lijkt me nou een echte win-win. Jullie blij, wij heel blij.
En ik zal je beloven dat als je bereid bent om dit te doen ik je vanaf hier nog af en toe zal groeten. Geen tot snel of tot ziens, maar een vriendelijke gedag. Je weet wel, die van die gepaste afstand. Je hebt me dan misschien met enige regelmaat beroerd doen laten voelen, maar ik ben echt de beroerdste niet. Dus bij deze:
Een GEDAG vanaf de aardbol!
Marieke in actie voor Lymph&Co
In onze gastblogs laten we mensen aan het woord die zich actief inzetten voor Lymph&Co. Marieke is daar een mooi voorbeeld van. Met haar eigen online collectebus haalt ze geld op voor meer onderzoek naar betere behandelingen bij lymfeklierkanker.
