Dik anderhalf jaar na mijn laatste chemo…
Als ik terugkijk, kan ik alleen maar zeggen: wát een rollercoaster.
In de topsport dacht ik te weten wat mentale kracht was: doorzetten als je benen verzuren, terugkomen na een val, blijven trainen terwijl je moe bent. Maar niets, écht niets, komt in de buurt van de mentale kracht die je nodig hebt wanneer je de diagnose kanker krijgt.
Na mijn diagnose viel de wereld onder mijn voeten weg.
De vragen die ik stelde waren opeens niet meer sportief, maar levensbepalend:
Ga ik dood? Overleef ik dit?
Afspraken volgden elkaar op. Chemo na chemo. Je hoopt alleen nog maar die ene zin te horen:
“Je bent in remissie.”
Toen die woorden kwamen, voelde ik opluchting, blijdschap en tranen.
Maar ook iets anders: angst.
Je mag weer “leven”, maar je wordt ook losgelaten. En dan begint het echte gevecht, het mentale gevecht.
In de spiegel kijken deed pijn.
Ik zag mezelf niet meer.
Geen haar.
Twintig kilo zwaarder.
Ik herkende Yuli niet.
De kanker-Yuli, zoals ik mezelf noemde… wanneer zou die verdwijnen?
Ik verlangde zó erg naar de oude Yuli, de topsporter van twintig kilo lichter met een lange blonde vlecht… Het vrat aan me dat ik haar niet terugzag.
Kom ik ooit weer op niveau in het wielrennen? Word ik ooit nog blij met mezelf?
De ene dag ging beter dan de andere. Ik lachte veel weg omdat ik dacht dat ik “gelukkig moest zijn dat ik weer gezond was”. Maar diep vanbinnen had ik het zwaar. Mentaal zwaarder dan ik ooit tijdens mijn sportcarrière heb meegemaakt.
Elk klein pijntje werd een vraag:
Is het kanker? Komt het terug?
Die angst werd groter, wat resulteerde in paniek- en angstaanvallen, iets wat ik probeerde te verbergen. Iets waar ik me misschien wel voor schaamde.
Ik dacht dat het dom was. Dat ik sterk moest zijn.
En daarom durfde ik heel lang geen hulp te vragen.
Tot het moment dat ik echt niet meer kon.
Klinkt dramatisch, maar als je met jezelf in de knoop raakt, is het simpelweg tijd om hulp te vragen, zowel voor mezelf als voor de topsport.
Hulp zoeken is geen zwakte. Het was een van de sterkste dingen die ik heb gedaan.
Ik leer nu omgaan met mijn angsten.
Ik leer dat niet elk pijntje gevaar betekent.
Ik leer opnieuw vertrouwen op mijn lichaam, een lichaam waar ik lange tijd boos op was.
Ik leer mezelf weer te zien, stapje voor stapje.
En misschien is dat wel het grootste verschil tussen topsport en kanker:
In de sport train je om sterker te worden. Bij kanker leer je overleven, verliezen, accepteren… en uiteindelijk opnieuw opbouwen.
Maar er is ook een overeenkomst:
In beide gevallen vraagt het een enorme mentale kracht, een kracht die je stukje voor stukje leert. Soms terwijl je huilt, soms terwijl je vecht, soms terwijl je stil bent en jezelf opnieuw probeert terug te vinden.
Ik ben veranderd, maar ik ben hier.
En ik geniet, misschien wel voor het eerst, écht van het leven.
Ik zag Yuli op de Cauberg fietsen tijdens de Simac Ladies Tour september begin 2022. Ik maakte er toen een video van en trok er ook foto’s van. Zo kende ik Yuli. Ze reed toen bij AG Insurance. Ik bezorgde toen de video en foto’s aan Yuli en haar moeder. Topkarakter. Sterk werk. Proficiat Yuli en de mensen die haar hielpen.
Wat mooi Alex, dank je wel voor je reactie!